Blog van een conflictbegeleider

Vergeet wegcijferen en concentreer je liever op vergeven

Vergeet wegcijferen en concentreer je liever op vergeven
19-12-2022 19:47

Vergeven is een weinig populaire, maar uitermate renderende vaardigheid in het leven.
Weinig populair omdat het 1) moeilijk wordt gevonden en 2) je nauwelijks steun van je omgeving hierbij krijgt. Sterker nog: die helpt je doorgaans maar al te graag van dat idee af. 
En renderend omdat het je je leven terug geeft, waar dit opgesoupeerd werd door woede, wrok, haat en pijn. Met alle fysieke gevolgen van dien.

Drie persoonlijkheden

Zoals Jamila, die opgroeide in een streng Islamitisch gezin en die zich als vrouw beknot en vernederd voelde door ouders, broers en grootouders cq de Marokkaanse cultuur waarin ze thuis in Nederland opgroeide. Wat er toe leidde dat ze maar liefst drie persoonlijkheden ontwikkelde: eentje voor thuis (gedienstig), eentje voor op school en later haar werk (pleaser), en eentje voor als ze met haar vriendinnen was (leider). Alleen bij haar vriendinnen kon ze zichzelf zijn. Niet gek dat ze burnout raakte, want van constant van gedaante wisselen wil je wel moe worden. Overigens was het niet zo dat het aanpassen zelf energie kostte. Dit ging welhaast zonder nadenken. Het waren de innerlijke conflicten op identiteitsniveau die haar de das om deden. Want naar welke stem luister je als je voor de grote keuzes in je leven staat?

De valkuil van de voorwaardelijke liefde

Het grote probleem waarmee Jamila bij mij kwam was haar onvermogen grenzen te stellen. Als je grenzen er van jongs af aan niet toe doen en aanpassen je tweede natuur is geworden, is het inderdaad verrekte moeilijk ze te voelen en aan te geven. Jamila was dan ook een kei in het ogenschijnlijk zichzelf wegcijferen. Een eigenschap die anderen handig uitkomt en dus nu en dan waardering opleverde. Waardering, die het ego niet zomaar opgeeft. De liefde die haar hierdoor toch af en toe te beurt viel was belangrijk genoeg om dit patroon in stand te houden. Want wie wil er nou verstoten worden? Wij mensen houden het best lang vol, op dat kleine tankje van voorwaardelijke liefde…

Niet in contact met je gevoel = problemen met grenzen stellen

Jamila was dus altijd best okay geweest met het wegcijferen. Ze vond het volstrekt normaal hard te moeten werken voor een beetje waardering. Daarbij droeg het wegcijferen bij aan een positief zelfbeeld. Pas in haar burnout werden haar de negatieve gevolgen duidelijk. Au! Maar ja, hoe kwam ze er vanaf? Een lange weg zou je denken, maar dat viel eigenlijk wel mee. Een klein half jaartje in Jamila’s geval. Want de woede, wrok en pijn moesten natuurlijk wel eerst opgehaald worden, want die was jaren ontkend.

 

Aardige mensen als Jamila doen graag alsof dingen als woede niet bestaan. Je ziet ze dan ook nooit boos, want ze willen niemand kwetsen. Maar gevoelens negeren is nooit een goed idee. Want daardoor ben je jezelf niet en ga je via een omweg je doelen proberen te bereiken. Anderen voelen dat er iets niet klopt en trappen daar niet in. Ze gaan je als onbetrouwbaar en/of manipulatief ervaren. Het schiet allemaal niet op. Plus dat je zonder contact met je boosheid je grenzen niet in beeld krijgt en niet de energie opbouwt om voor jezelf op te komen! 

Van wegcijferen naar vergeven

Jamila ging door een kort diep dal en een natuurlijk proces waarin ze wat illusies over zichzelf moest afleggen. Nadat ze haar eigen woede en valkuilen onder ogen had gezien, leerde ze hoe ze haar verdriet en woede kon reguleren en verwerken, waarna ze de bewuste keuze voor liefde en vrijheid maakte. Vanuit liefde voor zichzelf, en niet vanuit angst voor de ander. (Wat tuurlijk pas kon nadat haar ego zich eerst gehoord en geholpen voelde.)

 

Daarna attendeerde ik haar op de mogelijkheid haar familie te vergeven. In eerste instantie keek ze hier wat vreemd van op, al uitte ze zich beleefd geïnteresseerd (ik denk omdat dit op een bepaalde manier tegemoet kwam aan haar hoge ethische maatstaven: de bron die haar eerder 'akkoord had doen gaan' met wegcijferen). Die aarzeling is volstrekt normaal. Gevoelsmatig zijn mensen namelijk nooit echt klaar om te gaan vergeven. Het vergt een bewuste keuze.  

Waarom vergeven?

‘Maar beste Alexandra', denk jij misschien, 'Hoe kom je erbij? Vergeven is toch gewoon een variatie op wegcijferen, die de pijn er alleen maar nog meer inwrijft?!!’ Nee dus. Het is iets totaal anders. Wegcijferen doe je voor de ander: vergeven doe je voor jezelf. Vergeven is echt een daad van liefde naar jezelf toe. Een superbelangrijke laatste stap in het loslaten van oude pijn en kwetsuur in je systeem, over een verleden dat je niet langer ten koste van jezelf wil laten gaan. Een stap die vrij  maakt. Die voor een uitstorting van liefdesenergie zorgt (genade, noemden ze dat vroeger) waarin allerlei mentale, emotionele en zelfs fysieke blokkades volledig oplossen. Veel mensen denken dat vergeven iets is wat je voor de ander doet. Nope, niets van dien aard. Je kunt een ander geeneens vergeven, al zou je willen. Ja, je kunt het wel doen natuurlijk, maar als die ander het uit een terecht of onterecht schuldgevoel niet aanneemt gebeurt er helemaal niks. Jij gaat niet over de ander. Daar gaat die ander zelf over.

Alle vergeving is zelfvergeving

Stel jij vergeeft de ander, dan hoeft die persoon inderdaad jouw veroordeling niet meer te vrezen. En wie weet voelt dat een klein beetje beter voor die ander (als je hem tenminste jouw vergiffenis mede deelde, wat nergens voor nodig is, want je doet het voor jezelf.) Maar vergeven betekent niet dat je de feiten vergeten bent en bijvoorbeeld geen aangifte doet van schade en wandaden. Of grenzen stelt. Dus die ander zit evengoed nog met de consequenties van zijn daden. En zal de schade die hij aanrichtte nog steeds moeten erkennen en opruimen. Want ook na vergeving blijft nog steeds dit principe van kracht: ‘Wat een mens zaait, zal hij oogsten.’ 

‘Hè, ik snap het niet meer, je zei toch dat je moet vergeven?’

Nou, je moet helemaal niks, maar dat is inderdaad wat ik bedoel J En dat dit vergeven geenszins betekent dat je geen grenzen stelt of wandaden meldt om jezelf (en anderen) te beschermen. Sterker nog: na te hebben vergeven gaat dit je veel gemakkelijker af! De ander 'ontschuldigen ' betekent niet dat je plotseling je onderscheidend vermogen bent kwijt geraakt! Integendeel, je ziet veel zuiverder wat nodig en helpend is voor jou en de situatie en kunt daar veel gemakkelijker op een glasheldere, non-agressieve manier voor opkomen. Dat is nou precies wat die genade met je doet, waarover ik het hierboven had.

Hoe het afliep met Jamila

Tot haar grote vreugde lukte het Jamila na de vergevingssessie om op een effectieve  en superelegante manier voor zichzelf en de weg die ze voor zichzelf wilde inslaan op te komen. Wat haar innerlijk stabiliteit, onafhankelijkheid, bevrijding van een loodzware last èn het respect van haar familie bracht. Geen blijere en trotsere vrouw dan Jamila dus!

 

NB De Vergevingssessie is een aparte, facultatieve sessie na afloop van het conflict- & lifecoachingtraject. Het is schadelijk te vroeg te vergeven. Er moet ruimte en grond voor zijn. Dan gaat het werken. 

 

Gerelateerde artikelen

Blog: Kerstblog met ontspanningsmeditatie, 2021

Blog: Wek het licht in jezelf - kerstmeditatie 2020

Vlog: Zelfliefde is niet egoistisch, kerst 2018
Blog: Een kerst met zelfmoordgedachten... (waar gebeurd), 2015

  

 
 

 

« vorige volgende »