Blog van een conflictbegeleider

Grenzen stellen voor conflictmijders

05-06-2020 14:41

Lastig hè, grenzen stellen. Maar wel nodig. Bekijk deze video om te weten wat het je kost als je het niet doet en wat je er voor terug krijgt als je het op z'n tijd wel doet...

 

En mocht je hierna nog meer willen weten, bijvoorbeeld waar dat toch vandaan komt dat jij en ik en het gros van de mensheid het zo lastig vinden om op te staan en nee te zeggen, of de ander aan te spreken, dan  heb ik hier nog een interessante video voor je: Doorbreek je angst voor het geven van negatieve feedback 

  

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer even of deel het op je tijdlijn!  

Vind rust en stabiliteit in tijden van Corona

Vind rust en stabiliteit in tijden van Corona
06-04-2020 12:58

Hoi! Hieronder een begeleide meditatie voor rust, stabiliteit en ruimte (16 min). Je kunt 'm zo op je mobieltje downloaden en dan lekker met je oortjes in beluisteren. Niemand die er last van heeft. En lekker geen beeld erbij, want dat leidt alleen maar af :) 

Hou je mals (taai hoeft van mij niet), leef gezond, en blijf vooral je lieve Zelf in deze onzekere tijden! 

Warme groet,

AleXandra

 

PS Maar niet luisteren terwijl je auto rijdt hè! 
PS Waar je moet klikken? Op de kleine grijze cirkel hieronder met het witte microfoontje erin. Het bestand verschijnt bovenin je browser. 

PS Fijn als je hieronder bij 'reageren' even laat horen of deze meditatie je inderdaad verzachting en rust bracht. Wie weet neem ik dan wel vaker een mooie meditatie voor je op!  

 

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  
Luister!

Tijd voor innerlijk werk! (Coronacoaching)

18-03-2020 14:26

De Coronacrisis verandert de wereld op een ongekende manier. Hoe de toekomst eruit zal zien weten we nu natuurlijk nog niet, maar ik ga er van uit dat het heel anders zal zijn. Is dat slecht nieuws? Nee, want we waren er niet al te best aan toe. Maar dat drong zo slecht door dat het zelfregulatieprogramma van de natuur nu in werking is getreden. Het zou maar zo kunnen dat als we nu ons innerlijke werk goed doen, we ons ontwikkelen van rupsje-nooit-genoeg naar de prachtige veelkleurige vlinder die we in potentie al zijn.

 

Kom, laten we vooraan beginnen, bij onszelf. In deze video een paar reflectievragen om nu aan jezelf te stellen. 

 

Leuk als je wat van je antwoorden deelt hieronder!

 

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Wat te doen als het over is, maar niet voorbij

Wat te doen als het over is, maar niet voorbij
06-03-2020 16:01

Verlies, of dat nu van je baan is of van een intieme relatie, hakt erin. ‘Sorry, maar ik denk dat het beter is als onze wegen gaan scheiden.’ Bam! 'Huh, wat-de piep?! Waar gaat dit over?!’ Na je eerste, nog vrij redelijke, rationele reactie volgen verdwaasde dagen, weken, maanden waarin je van de ene emotie in de andere tolt. Woede, ongeloof, jaloezie, angst, wraakgedachten, schaamte, zelfmedelijden, verdriet: you got it all. En het erge is: je moet er wat mee. Eromheen leven kan niet. Hoe heb ik deze tsunami niet aan zien komen, vraag je jezelf vertwijfeld af…

 

De afgrond
Het is voor de meesten van ons erg lastig als 'de ander' de relatie verbreekt. Woedend, omdat  die ander ons iets afgenomen heeft. Ons leven. Onze veiligheid. De klootzak. De bitch. Getergd voelen we ons, over zoveel oneerlijkheid. Razend over het verraad. Met daarop volgend de stekende pijn en afgrond zodra we ons realiseren dat we er dus weer alleen voor staan. Opnieuw verlaten. Afgedankt. 'Waarom overkomt mij dat? Wat is er verdomme mis met mij?! Blijkbaar niet goed genoeg... Blijkbaar de liefde niet waard…' De pijn van een gebroken hart is het ergst op onze zwakke plekken.

 

Unfinished business
Het einde van een werk- of partnerrelatie kan net zo traumatisch zijn als het verlies van een arm of been. In de veronderstelling dat we ons zo verschrikkelijk voelen als gevolg van het verlies van die specifieke baan of die ene persoon (waar we juist ooit ons kostbare doch wankele vertrouwen in hadden gesteld!) zien we vaak lang over het hoofd dat de diepe pijn en ontreddering die een verlieservaring ons in sommige gevallen doet voelen, eigenlijk het gevolg is van onze ‘unfinished business’. Van oude wonden, waarvan nu blijkt, dat ze op een dieper niveau toch nog niet (helemaal) geheeld waren.

 

Waar kies je voor?
In plaats van dat het de bron wordt van nog meer schade en vernietiging, kun je van de beeindiging van die relatie ook de eerste stap naar heling en groei maken: door te besluiten om in die pijnlijke omstandigheden je niet voor je rotgevoelens af te sluiten. Want psychische pijn kan je vernietigen, maar ook redden. Er bewust doorheen gaan versnelt het helingsproces en brengt een voordien ongekende helderheid. De keus is aan jou.

 

Daar waar het begint
Afgelopen week las ik een opmerking van een Amerikaanse professor en theologe, Barbara Brown Taylor, die schreef: 'Een nieuw leven begint in het donker. Of het nu een zaadje in de grond is, een baby in de baarmoeder, of Jezus in het graf, het begint in het donker.' Prachtig geformuleerd, want dit 'donker' is natuurlijk een metafoor voor al die negatieve en moeilijke emoties waar we last van hebben na een groot verlies. Die gevoelens zuiveren de grond voor het nieuwe begin. 

Groeistadia 
In de tocht naar boven, terug naar het licht, doorlopen we eigenlijk allemaal dezelfde stadia. Kübler Ross benoemde ze al: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en tenslotte aanvaarding. Het is niet ziekelijk als je woedend of depressief (etc) bent na een groot verlies; het is normaal. We hebben die fasen nodig voor ons herstel.

 

Middels de ontkenning geven we onszelf de tijd om de switch te maken; de woede is belangrijk om onze zelfwaarde te hervinden; met het marchanderen (alles uit de kast halen om het verlorene terug te krijgen) verzamelen we het goede; middels de depressie helen we onze oorspronkelijke wonden; en met de aanvaarding creëren we vaste grond in onze psyche voor nieuwe ontwikkelingen. En die vaste grond is, zoals iedereen die ooit een zaad in een pot heeft gestopt zal weten, een voorwaarde voor 'het zaad van vertrouwen en liefde' om opnieuw te kunnen ontkiemen...   

 

Vertrouwen

Voltrekken die herstelfasen zich 100% lineair? Nee. Sommige mensen slaan fasen over, anderen blijven heel lang in één fase hangen, of vallen terug in een eerdere fase. Maar één ding is zeker: je kunt dit proces volledig vertrouwen. Al die emotionele staten van zijn, zijn functioneel in het transformatieproces. Deze stelselmatig trachten te ontwijken of zelfs verhinderen zorgt er alleen maar voor dat de pijn langer duurt. Door te durven voelen wat je voelt zal op een goede dag zoals boeddhisten zeggen: 'de verwarring dagen als wijsheid'. En zul je je verrijkt voelen door deze ervaring. Als je het proces doorloopt is dat geen kwestie van 'of', maar van 'wanneer'. 

 

Zonder veiligheid geen kans op groei
De eerste stap naar zelfbevrijding en groei is dus simpelweg het uiting geven aan je pijn en struggle. Veel mensen hebben daar een veilige plek voor nodig. Iemand die hun proces respecteert en niet gaat lopen trekken en sjorren. Want een mens kan niet op bevel een bepaalde fase doorleven of afsluiten. Zo'n veilige plek is natuurlijk ontzettend fijn als je in de shit zit, en vaak ook noodzakelijk. Desondanks is het eerste wat ik mensen in de Vrijplaats leer, waar ze die veilige plek in zichzelf kunnen vinden. En hoe die plek - ook als ik er niet bij ben - te benutten. Om van daaruit bovengenoemde emotionele fases versneld te doorlopen. Een ontdekking voor het leven. 

 

Weten wat een transformatief conflict- & lifecoachingtraject nog meer brengt? Check deze pagina.

 

Gerelateerde artikelen

 

 

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Emotionele Intelligentie de beste bescherming tegen burn-out

Emotionele Intelligentie de beste bescherming tegen burn-out
19-09-2019 15:52

1 op de 7 Nederlandse werknemers ontwikkelde volgens TNO in 2018 een burn-out. Te gek voor woorden. Maar 6 van de 7 dus niet. En die hebben het echt niet minder druk! Wat kunnen we van hen leren? De Amerikaanse onderzoekers Wiens & McKee deden er recentelijk uitgebreid onderzoek naar.

 

Lang verhaal kort: hoe beter je met je eigen en andermans emoties omgaat, hoe minder kans op burn-out. Emotionele Intelligentie blijkt de doorslaggevende factor te zijn die opbranden voorkomt. Ook een ander, Maleisisch onderzoek onder hr-functionarissen met burnout wijst in die richting, al legden de onderzoekers hier de oorzaak meer extern, bij zware sociale druk. Toch kwamen ook zij tot hetzelfde advies aan werkgevers: school je werknemers in emotionele intelligentie.* 

 

Okay, hoe beschermt Emotionele Intelligentie tegen burn-out? Wat doen mensen die zeggen het ook erg, of zelfs afschuwelijk druk te hebben, maar daar niet burn-out van raken? Hier wat inzichten vrij vertaald naar Wiens en McKee: 

 

1) Ze doen niet zo druk
Mensen die beter met druk om kunnen gaan, maken meer tijd voor zichzelf, alsook voor de ander. Ze laten bijvoorbeeld gerust een goed gesprek uitlopen, ook al betekent dit dat ze een andere afspraak moeten skippen. Of lopen eerder weg uit een vergadering omdaat ze iets anders belangrijker achten. Ze gaan met andere woorden niet almaar door, maar maken bewuste keuzes voor wat ze wel en niet doen. Ze nemen bijvoorbeeld ook tijd om hun agenda te evalueren, waardoor ze simpelweg beter prioriteren en kwalitatief betere keuzes maken, effectiever werken en meer ontspannen leven. 

 

2) Ze maken zich niet zo druk (maar let op!)
Zich niet druk maken houdt niet in dat ze alles wel best vinden en onverschillig staan tegenover beleving. Emotioneel intelligente mensen zijn juist een meester in het onderkennen van hun emotionele reacties en gevoelens, en dragen daar op een positieve manier zelf zorg voor. Wanneer ze bijvoorbeeld bang zijn dat iets misschien verkeerd zal gaan geven ze dat gerust aan zichzelf toe. Of als er iets stagneert of frustreert, dan erkennen ze dat en doen er iets mee. Ze staan m.a.w. open voor zichzelf en hun eigen beleving, en nemen daar verantwoordelijkheid voor. Ook houden ze beter contact met waar ze wèl blij, tevreden of dankbaar voor zijn!

 

3) Ze hoeven niet perfect te zijn van zichzelf 

Emotioneel intelligente mensen blijken een realistische, vrijgevige kijk op het leven te hebben. Ze hebben niet perse de ambitie opgegeven om ergens heel goed in te willen zijn, maar dwingen zichzelf niet om overal de beste in te moeten zijn. Ze gunnen de ander ook zijn plekje aan het firmament. Dit leidt ertoe dat ze gemakkelijker hulp van anderen accepteren, en  anderen gemakkelijker gelijk geven. Ze weten immers dat zij niet de enige zijn die zich inzetten,  en dat 'het goede' niet alleen aan hen te danken is! Ze koesteren m.a.w. zowel zelfvertrouwen als bescheidenheid. Dat maakt hen tot prettige mensen om mee samen te werken.   

 

4) Ze nemen en genieten van pauzes

Emotioneel intelligente mensen zien het als hun recht en eigen keuze om pauze te nemen (waaronder ook toiletbezoek). En de kosten van die keuze nemen ze voor hun rekening. Zoals het aangaan van de discussie over het ontbreken van pauze. Of het afzien van het (verneukeratieve) imago van 'de diep loyale collega (of big shot) die alles aan kan en niemand ooit in de steek zal laten'. Of het laten schieten van het vooruitzicht op een promotie als gevolg van voornoemd imago. Voor hen wegen dit soort van kosten ruim op tegen de gevolgen van 'alsmaar doorgaan'. Ze zijn bewuster van de waarde van hun gezondheid, ook in relatie tot hun carriere op de lange termijn.  

 

Hoe zit het bij jou? Begin je moeite te krijgen met ontspannen? Vind je assertief zijn lastig? Ik kan je in een kort, transformatief coachingtraject helpen de angel in dat innerlijke conflict te vinden en je precies dat te leren, wat jij nodig hebt om een gezonde manier van handelen en reageren te ontwikkelen. Daar heb je je hele leven profijt van. Met 20 jaar ervaring in het begeleiden van mensen in conflict en met dreigende burn-out, vooral in de Zorg en Welzijnssector alsook in het Onderwijs, kan ik alleen maar zeggen: investeer in jezelf voor het te laat is (gebruik er desnoods je opleidingsbudget voor). Een burnout is hels, en kost mensen veelal heel wat meer dan alleen hun baan! Vraag je af: is dit het leven dat ik mezelf gun?  

 

Op jouw groei en welzijn,

AleXandra van Smoorenburg

 

* Aantekening: maar natuurlijk geeft ook Emotionele Intelligentie je geen 100% garantie dat je geen burnout oploopt. Misschien kun je wel prima met allerlei misverstanden omgaan, maar gebeuren er dingen in je leven gebeuren waardoor je tijdelijk helemaal naar de klote gaat. Als daar dan nog zware werkdruk bij komt kan zomaar het lijntje breken. Het gaat altijd over de combinatie van in- en externe factoren.

  

Gerelateerde blogs

Blog: Hieraan merk je dat je perfectionisme je in de weg zit, 2019
Blog: Teveel stress beschadigt je hersenen, 2015
Blog: Wat te doen als de werkdruk je te hoog wordt, 2014

 

btn_e-zine

 

Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het! 

reacties  0 reacties reageren

Niet conflict, maar conflictvermijding vormt het grote gevaar op de werkvloer

Niet conflict, maar conflictvermijding vormt het grote gevaar op de werkvloer
30-08-2019 13:22

Conflictvermijding is naar mijn mening een groter probleem op de werkvloer en in de samenleving dan agressie. Mensen die zich soms te agressief uiten krijgen al gauw het stempel van lastig en/of onhandelbaar, maar hoe eerlijk is dat? Het is goed te beseffen dat er achter elke agressor één tot een heel leger aan conflictmijders huist.

 

Conflictvermijding is lang niet zo onschuldig als het klinkt, zowel voor de conflictmijder zelf, als voor de omgeving. Behalve dat conflictmijders zichzelf onbewust en ongewild in een achterstandspositie plaatsen (uiteindelijk gaat het altijd ten koste van henzelf), lokt conflictvermijdend gedrag superieur, dominant, intimiderend, alsook agressief gedrag uit van de andere partij en/of houdt dit in stand. Een destructief mechanisme waarvoor conflictmijders, hoe aardig ze ook zijn en hoe superieur ze zich ook voelen aan de persoon met het korte lontje, ten volle medeverantwoordelijkheid dragen.  

 

Denk maar eens aan die pestkop op de afdeling. Die kan dat toch alleen maar doen omdat iedereen eromheen wegkijkt en verzuimt op te komen voor het slachtoffer?! Wanneer en door wie worden de wegkijkers op hun verantwoordelijkheid in dit spel gewezen?
Of denk eens aan de gestresste manager, die alleen nog maar kan hameren op strategie en productie en zijn medewerkers onder druk zet? Die kan dat toch alleen maar doen omdat diezelfde medewerkers hun grenzen niet aangeven? 

 

Ben jij toevallig leidinggevende en denk je nu: 'Oeps, maar wacht 's even, assertieve medewerkers, daar moeten we er niet teveel van hebben', dan heb ik hier een belangrijke boodschap voor je: elke assertieve medewerker is goud voor de organisatie. Hoe assertiever de medewerkers, hoe gezonder, plezieriger en productiever de afdeling. Terwijl elke conflictmijder al deze dingen ondermijnt en in gevaar brengt!

 

Maar veel leidinggevenden zien het gewoon niet. Al zit er een heel veld van ja-knikkers (en nee-doeners) om hen heen dan nog zien ze het niet. Nee dus, het is niet zo dat een windstil werkklimaat een goed teken is! Wat normaal is, is dat er af en toe wrijving en discussie is. Thuis is het toch ook niet altijd windstil! Mensen verschillen van mening. En dat is maar goed ook, want daardoor blijven we ons ontwikkelen. Windstilheid op de werkvloer wil niks anders zeggen dan dat het voor medewerkers niet veilig is om hun beperkingen, belemmeringen, grenzen en afwijkende meningen naar voren te brengen. 

 

En nee, een hoog ziekteverzuim- en/of vertrekpercentage zijn echt niet volledig te wijten aan de medewerker, die het allemaal niet aankan. Hoe het werk georganiseerd is, het tempo, en de sfeer op het werk spelen hierbij net zo'n grote, zo niet een nog grotere rol. Hoog ziekteverzuim en een groot verloop in personeel zijn een serieus signaal voor de organisatie om in de zelfreflectie-stand te gaan. Relaties, ook werkrelaties, creëer je samen, en de bereidheid naar het eigen aandeel te kijken dient van twee kanten te komen. 

 

Toegegeven: het kan behoorlijk lastig zijn het lek te vinden als medewerkers geen sjoege geven, cq niet assertief zijn cq overwegend conflictmijdend zijn. Maar het goede nieuws is dat je er als organisatie een hoop aan kan doen om dat te voorkomen.

 

En dus zeg ik tegen alle leidinggevenden, HR-mensen en bedrijfsartsen onder jullie: wake-up! Het aller-aller-allerlaatste wat je wil is conflict de kop indrukken en conflictvermijdend gedrag belonen door het te waarderen. ('Ach wat een prettige medewerker ben je toch, nooit een ongewogen of onvertogen woord.') Wanneer je stuit op medewerkers die je laten bungelen (ja zeggen, nee doen); als er geroddeld wordt, als je passieve agressie voelt, als er bondjes zijn en medewerkers buiten de groep vallen, als er rare uitvallen zijn, een hoog ziekteverzuim is, veel verloop onder het personeel is: schakel! Conflictvermijdend gedrag sloopt je medewerker en je organisatie.

 

En nee, grijp nou niet gelijk naar een mediator of bemiddelaar! Veel belangrijker is te bevorderen en ondersteunen dat mensen zelf hun conflict op een volwassen manier oplossen. En is dat voor één of beide partijen een brug te ver, biedt dan conflictcoaching aan (dat is dus een specialisme!), opdat ze leren de angel bij zichzelf te verwijderen, en leren op een respectvolle en effectieve manier het lastige gesprek aan te gaan. Ook met collega's die heeeel anders denken en voelen dan zij, en/of een andere (hogere of juist lagere) positie bekleden in de organisatie. Van 'mamma erbij halen om het gesprek te modereren' groeien mensen niet!

 

Dus, ontwikkel oog en waardering voor conflict. Geef mensen de veiligheid dat conflicten er mogen zijn; dat ze er waarschijnlijk niet voor niks zijn, en dat ze benut kunnen worden. Faciliteer dat ze ermee aan de slag gaan. Die veilige container bieden is cruciaal. En als het dan toch fout dreigt te gaan, gooi medewerkers dan geen vis toe (bemiddeling), maar een hengel (conflictcoaching)! Op die manier stroomt voor je het weet het vertrouwen en het plezier terug in de organisatie en bouw je trefzeker aan een veerkrachtige organisatie.  

 

© drs Alexandra W.M. van Smoorenburg

 

Gerelateerde blogs

Youtube filmpje: Over conflictvermijding en 'losing it all', juli 2019
Blog: Hoe om te gaan met onoplosbaar conflict?, aug 2016

Blog: Meebewegen, of grenzen stellen? februari 2015

 

btn_e-zine

 

Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het! 

 

Doelen waar je hart van gaat zingen!

Doelen waar je hart van gaat zingen!
20-08-2019 17:29

Stoppen met werken rond je veertigste om te gaan genieten van het leven, zonder dat je ontzettend veel geld hebt gespaard. Een droomscenario waar Nieuwsuur gisteravond een nieuwsitem over uitzond. Zo was er o.a. een stel te zien dat hun eigen huis verhuurde en zelf in de garage was gaan wonen, om een half jaar per jaar te kunnen reizen. Wat een heerlijk nieuwsitem! En wat zal hier in veel Nederlandse huiskamers over nagepraat en weggedroomd zijn! Bij ons in ieder geval wel :)

 

Want hoe kwamen deze mensen ertoe om die keuze te maken? Hoe durfden ze dat aan? Dat is echt niet zo gemakkelijk! Want wie stopt er nou met werken zonder zichzelf eerst volkomen zeker te hebben gesteld? De mensen om ons heen, nee, de hele maatschappij, spiegelt ons voor dat zoiets alleen maar kan als je of de jackpot gewonnen hebt, of een totaal onverantwoordelijk mens bent. Maar is dat wel zo? Toevallig hoorde ik hier vanochtend Vishen Lakhiani, de CEO van Mindvalley, iets heel interessants over zeggen.

 

Lakhiani legde uit dat het superbelangrijk is onderscheid te maken tussen ‘middeldoelen’ (means goals) en einddoelen (end goals). De meeste mensen richten hun leven in op middeldoelen. Bijvoorbeeld op het krijgen en behouden van een goede baan. Dat is een middel om geld te kunnen sparen om tzt met pensioen te kunnen gaan en vakantie te kunnen houden. Maar door al je energie op het middel te focussen houd je jezelf gevangen in een situatie van uitgesteld geluk.

 

Hoe kun je er nu voor zorgen dat je IN HET HIER EN NU een veel gelukkiger leven leidt? Een kwestie van strategie als ik Lakhiani mag geloven. Door je veel meer te focussen op je einddoelen: op dat waar je hart van gaat zingen! Dit helpt je om nu al een leven te gaan leiden dat jij de moeite waard vindt. En wat is er belangrijker dan dat? Je kunt morgen wel dood zijn, toch? En het leuke is: het is niet eens zo moeilijk om zo’n leven te leiden. Ik ga je doorvertellen hoe. 

 

Einddoelen zijn doelen waar het je uiteindelijk om te doen is. Einddoelen vallen volgens Lakhiani altijd op een of andere manier in een van de volgende 3 emmertjes: 

Einddoelen

 

Om nu een leven te leven dat je echt wil, dien je jezelf slechts 3 vragen te stellen en daar naar te leven:

1) Wat wil ik ervaren in het leven?
Wat zijn de ervaringen die ik niet wil missen?
Denk aan relaties, activiteiten, spiritualiteit, alles wat je maar kunt ervaren wat jou echt gelukkig maakt.

2) Hoe wil ik groeien en mezelf ontwikkelen?
Wie moet ik worden om die ervaringen te hebben?
Denk aan intellectuele ontwikkeling, vaardigheden, eigenschappen, gezondheidsdoelen, je spirituele leven. Schrijf alles op waarin je wil groeien.

3) Hoe wil ik bijdragen aan de wereld?
Denk aan wat jij kunt bijdragen aan je relatie, vriendschappen, je familie, de organisatie, de gemeenschap, de planeet, maakt niet uit. NB Uit onderzoek is gebleken dat bijdragen aan het geluk en welzijn van anderen is de kortste weg naar vervulling.

 

Attentie: Neem 1,5 minuut per vraag, niet meer. Ga er niet diep over lopen nadenken, maar begin gelijk te schrijven zonder je pen van het papier te halen. Het gaat er niet om volledig te zijn, maar de kern te pakken te krijgen. Zet dus je timer!  

 

Ik vond het een geweldige oefening, die ruimte geeft en snel een helder kader creëert om je keuzes en handelen aan op te hangen. Wacht niet tot morgen met deze oefening, maar doe het nu! Die 5 minuten kunnen er nog wel af toch? En laat even weten of het je nieuwe inzichten gebracht heeft! 

 

Op jouw geluk, 
© AleXandra

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 

De kosten van PSA zijn gemakkelijk terug te dringen

09-08-2019 14:52

Al jaren is psychosociale arbeidsbelasting één van de belangrijkste arbeidsrisico’s. Uit de Arbobalans 2018 opgesteld door TNO blijkt dat PSA 50% van de werkgerelateerde verzuimgevallen veroorzaakt en 57% van de werkgerelateerde verzuimdagen. Maar de kosten van PSA zijn gemakkelijker terug te dringen dan je denkt.

 

Het tijdig inzetten van conflictcoaching zou een gigantische stap voorwaarts zijn bij het tackelen van alle werkdruk- en werkstressgerelateerde verzuim, met een groots kostenbesparend effect!

De oorzaak van het probleem 

Carrying-Weight-2 PSA = werkdruk en werkstress door CONFLICT!
Intimidatie, agressie, pesten en werkdruk zijn mede het gevolg van het onvermogen van mensen om een halt toe te roepen aan grensoverschrijdend gedrag. Het gevolg van conflictvermijding dus! Waar vechtersbazen de strijd beginnen, houden conflictmijders deze in stand. Conflictvermijding - het niet stellen van heldere grenzen uit angst voor de confrontatie met de ander - is dan ook een veel groter en destructiever probleem op de werkvloer dan openlijke agressie en conflict. Conflictvermijding is de bron van zo goed als alle spanningsklachten, veel psychische problemen, massa's sociale problemen, alsook van een hoop loopbaanproblemen. 

Geldt die neiging tot conflictvermijding alleen voor laagopgeleiden?

Nee! Absoluut niet! Uit onderzoek (Heins, 2017) bleek al eerder dat zowel laag- als hoogopgeleide mensen ongelooflijk veel moeite hebben met aanspreken en conflicthantering. En deze Arbobalans uit 2018 toont aan dat verzuim door PSA niet alleen vaker voorkomt bij de hogere salarissen, maar dat het verzuim ook nog eens langer duurt bij deze groep! (Waardoor de kosten van PSA op 62% van de totale verzuimkosten uitkomen!) Assertiviteit wordt niet bepaald door iemands cognitieve vermogens / opleidingsniveau, maar door de mate waarin iemand grip heeft op zijn (onderliggende) emoties (emotionele gezondheid).   

Tips voor leidinggevenden, casemanagers, HR personeel, bedrijfsartsen etc 

Tip 1) informeer standaard ook naar ‘het conflict achter de vraag’ ipv je alleen te oriënteren op 'de vraag achter de vraag'. Gewoon door te vragen: “Ervaar je hier innerlijk een conflict bij?” Of benoem het conflict dat je hoort in het probleem dat iemand formuleert. Dat brengt de medewerker/je cliënt vaak sneller bij het echte probleem.

Tip 2) verwijs eerst naar een conflictcoach voordat je naar een mediator verwijst! Een conflictcoach kan op een veel persoonlijker en dieper niveau helpen de emotionele angel uit het conflict te halen en helpt de medewerker verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen aandeel, alsook voor het oplossen ipv uitvechten van het probleem. Het bevordert het oplossingsproces, danwel het op een positieve manier afscheid nemen. Wil iemand na de conflictcoaching alsnog afscheid nemen, dan kan dit vaak simpelweg met een vaststellingsovereenkomst afgehandeld worden. 

Waar het mis gaat met mediation

middelvinger Laat ik voorop stellen dat ik niks tegen mediation heb! Het is een goed idee, kan prima werken en is vaak te verkiezen boven een juridische procedure. Maar niet als de emoties te hoog opgelopen zijn. Dan mislukken mediations regelmatig en moet er alsnog een juridische procedure opgestart worden. Voor mediation dienen partijen on speaking terms te zijn en voldoende grip op hun emoties te hebben. Met die voorwaarden wordt te weinig rekening gehouden door verwijzers. De getalenteerden kunnen een heel eind komen met top-notch gesprekstechnieken, maar binnen het mediationproces is geen ruimte voor het tackelen van de onbewuste lagen. Dat vergt een andere setting. 

De voordelen van conflictcoaching t.o.v. een mediator inschakelen

1) de medewerker heeft er veel meer aan. Leert meer over zichzelf, verbetert zijn conflictvaardigheden (zijn eigen aandeel zien, verantwoordelijkheid nemen, grenzen stellen, kansen zien, goed communiceren, loslaten) en groeit door het op een positieve manier voor zichzelf opkomen in zijn zelfvertrouwen en persoonlijke ontwikkeling.
2) het is beter voor de organisatie. Door mama erbij te roepen (de leidinggevende, HR, de mediator) om het lastige gesprek in goede banen te leiden, help je de medewerker niet heus. Geef je medewerker een hengel ipv een vis, dat scheelt ook anderen tijd en energie. Assertieve medewerkers die op een positieve manier problemen signaleren en oppakken zijn een vermogen waard in een organisatie! Het zijn creatieve, verbindende krachten die mede zorgen dragen voor een gezond bedrijfsklimaat. Sterke, gezonde medewerkers zorgen voor sterke, gezonde organisaties.  
3) het is goedkoper dan mediation (ca €1000), en geeft een hoger return on investment

 

Meer weten over transformatieve conflictcoaching? Check dit traject.

 
© Alexandra van Smoorenburg, De Vrijplaatscoach
 
reacties  0 reacties reageren

Behoor jij tot de risicogroep die niet gauw gelukkig of succesvol zal worden?

Behoor jij tot de risicogroep die niet gauw gelukkig of succesvol zal worden?
19-06-2019 17:10

‘Hoe zou jij het willen?' vraag ik Marita (arts). ‘Geen idee’ zegt ze, ‘maar wat ik wel weet is dat ik zo niet langer met patiënten om wil gaan. Noch met mijzelf. Mijn grens is bereikt; ik ben moe en ik ben helemaal klaar met die werkdruk.’ ‘Begrijp ik’, zeg ik, ‘maar mijn vraag was eigenlijk: hoe zou jij het willen? 

 

Marita is niet de enige professional die niet scherp heeft wat ze dan wel wil. Terwijl dat toch echt essentieel is voor een gelukkig en succesvol leven. Wie zijn verlangen naar meer geluk en succes niet vertaalt naar concrete doelen en ervaringen, blijkt veel meer moeite te hebben geluk en succes ook daadwerkelijk te ervaren.

Vergelijk het hier maar mee: zonder je plaats van bestemming in te tikken in je navigator is de kans op dwalen stukken groter, niet?

Je kans op geluk en succes vergroten

Met een helder beeld voor ogen van hoe jij wil dat je leven en je werk er uit ziet ligt het simpelweg veel meer voor de hand dat je dit uiteindelijk ook bereikt. En is het ook veel gemakkelijker om dat te bereiken, omdat je dan je tijd en energie veel meer gaat focussen.  Natuurlijk heb je behalve dat heldere beeld en die concrete doelen, ook een goed plan en goede communicatievaardigheden nodig. En zonder vertrouwen, geduld en een onsje geluk gaat het ook niet lukken. 

Sturen, niet afdwingen

Is dat niet veel te gemakkelijk gedacht? Zo maakbaar is  het leven toch niet? Er gebeurt toch ook altijd van alles waar je niet om gevraagd had, en waardoor jij je pad weer verlegt? Klopt. Maar een ding is wel heel duidelijk. Als je zelf verzuimt te sturen op wat jij belangrijk vindt, word je in mum van tijd geleefd door de belangen en behoeften van anderen die wel weten wat ze willen. Het is enorm belangrijk om je eigen doelen te stellen. Om te reflecteren op hoe het gaat en hoe je trouw kunt blijven aan jezelf en je evenwicht kunt bewaren.


varen1 Om gelukkig en succesvol te zijn heb je enerzijds die mannelijke energie nodig van doelen stellen en dingen doen, maar anderzijds ook het geduld en de openheid nodig om zaken zich op een natuurlijke manier te laten ontplooien en bij te stellen. Kortom de vrouwelijke energie. 

 

Zonder zelfkennis blijft het dweilen

Weten dat je 'leuk werk, met leuke collega’s' wilt, is dus niet genoeg. Om daar te komen moet je wel weten wat je graag doet en goed kunt, en van welk soort mensen je blij wordt (in welke omgeving je floreert). Het vergt met andere woorden zelfkennis!  En dat is niet iets wat je van nature gewoon hebt (zoals veel mensen denken), maar wat je ontwikkelt door op jezelf te reflecteren. Wat iets anders is dan over jezelf nadenken. Zelfreflectie is een actief leerproces, waardoor je verder komt in je gedachten. Als je niet weet waar ik het over heb, schakel dan eens een goede coach in om je dat te leren. 

Hoor jij tot de risicogroep?

Uit mijn 20 jaar ervaring weet ik dat het voor sommige professionals veel lastiger is om hun doelen te bereiken dan voor andere. En dat zijn lang niet altijd de mensen met de minste capaciteiten! Integendeel zou ik haast zeggen. Vaak zijn het de mensen die te bescheiden zijn. Mensen die te gemakkelijk anderen voor laten gaan en zich niet comfortabel voelen bij het uitdrukken van wie ze zijn, wat ze nodig hebben, en wat ze willen. Mensen die met andere woorden niet assertief genoeg zijn.

Het grote misverstand binnen deze risicogroep 

Binnen deze risicogroep bestaat er veel verwarring over wat assertiviteit is. Ze verwarren het met agressiviteit! Maar er is een enorm verschil tussen die twee. Assertief zijn is een manier van leven waarbij je het meeste uit het leven haalt, zonder dat anderen je vertellen wat en hoe je iets moet doen. Wat geenszins betekent dat je onaangenaam, opdringerig of grof moet zijn!

Now or never

Als jij ook zo iemand bent, die goed is in zijn werk en best weet wat hij wil maar zijn doelen niet bereikt, ga dan reflecteren op wat je echt wil en hierbij nodig hebt. Maak een plan, haal de angel eruit bij jezelf waarom het je niet lukt, en investeer in je communicatievaardigheden. Want helaas is het zo, dat wat je niet erkent, nooit zal veranderen. Heb je een opleidingsbudget, gebruik het, want dit leven is geen generale repetitie, maar je leven! 

 

Je weet het, ik help je er graag bij. Check daartoe dit traject.

 

Hartelijke groet, 

AleXandra

Hieraan merk je dat je perfectionisme je in de weg zit

Hieraan merk je dat je perfectionisme je in de weg zit
31-01-2019 14:15

Perfectionisme is een eigenschap die we al jong in ons systeem verankerden, schrijft Travis Bradberry. In die periode zorgden onze inzet en prestaties ervoor dat we op school en/of thuis (enigszins) gezien en aardig gevonden werden. Het bleek al gauw een handige manier om ons van anderen te onderscheiden en eigenwaarde aan te ontlenen. Helaas leerde meestal niemand ons hierin een balans te vinden. Waardoor we op latere leeftijd een punt kunnen bereiken waarop ons perfectionisme ons juist begint te hinderen.

Perfectionisme wordt over het algemeen hogelijk gewaardeerd door onze omgeving en zelden afgeremd. Heb je zelf een blinde vlek op dit punt dan kan het maar zo uit de hand lopen. Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat perfectionisme gemakkelijk leidt tot depressie, angst en burn-out. 
Voor de perfectionist is er eigenlijk maar één manier om het perfectionisme onder controle te krijgen: tijdig erkennen dat het je prestaties begint te ondermijnen. Dit is echter niet gemakkelijk, omdat het perfectionisme zich juist verbergt achter hard werken en doorzetten. 

Harvard professor Tal Ben-Shahar bedacht een aardig alternatief voor de perfectionist: word optimalist in plaats van perfectionist! In zijn boek
The Pursuit of Perfect: How to Stop Chasing Perfection and Start Living a Richer, Happier Life schrijft hij dat optimalisten net zo zeer ingesteld zijn op succes, maar dat ze flexibeler zijn en zich sneller aanpassen. Dat maakt hen behalve gelukkiger in en met hun werk, ook productiever. Het cruciale verschil tussen die twee? De eerste verwerpt de realiteit in wezen, terwijl de laatste bereid is deze te accepteren.

 

Om jezelf van perfectionist naar optimalist te transformeren moet je dus weten wanneer je perfectionisme uit de hand loopt. Let daartoe op de volgende signalen:   

  1. Je weet dat je perfectionisme een probleem is, maar houdt jezelf voor dat je het wel moet zijn om succesvol te kunnen zijn
    Succes komt niet vanzelf. Vaak forceren mensen zichzelf om succes af te dwingen. Merk je dat je om die reden stress en pijn aan het rechtvaardigen bent, dan ben je doorgeschoten in je perfectionisme. 
     
  2. Je gaat meteen in de verdediging bij negatieve feedback
    Perfectionisten hechten veel belang aan wat een ander van hen denkt. Vaak gaan ze al in de verdediging voordat ze überhaupt feedback vernomen hebben! Ze doen er alles aan om goed te presteren en dus komt kritiek snoeihard aan. Ook als deze goed opgebouwd en nuttig is. 
     
  3. Je bent kritisch over anderen
    Hoewel perfectionisten zelf dus slecht kritiek kunnen verdragen, zijn ze er vaak als de kippen bij om anderen kritiek te geven en neer te halen. Ze voeren hun scherpe oordeel (dat ze ook op zichzelf botvieren natuurlijk) gemakkelijk door naar anderen, vooral als ze die ander als een concurrent of bedreiging ervaren.  
     
  4. Je stelt voortdurend alles uit
    Perfectionisme leidt vaak tot faalangst. Zelfs eenvoudige taken worden uitgesteld, omdat ze perfect moeten worden uitgevoerd. Perfectionisten zijn ervan overtuigd dat als een idee niet perfect is, het niet tot een goed resultaat zal leiden. Hierdoor hebben ze voortdurend de neiging om te verstarren en uit te stellen. 
  5. Je hebt last van schuldgevoelens
    Perfectionisten voelen zich heel gauw schuldig en hebben snel het gevoel tekort te schieten. Dat leidt tot stress en leidt gemakkelijk tot depressiviteit en angst. Maar hé, wie heeft er wat aan schuldgevoelens? Jijzelf? De ander? Wees reëel: wie zit er nou op schuldgevoelens te wachten? 
     
  6. Je neemt fouten erg persoonlijk en hoog op
    Perfectionisten nemen hun werk zo ernstig dat ze de neiging hebben om de impact van hun fouten te overschatten. Over de kleinste dingen kunnen ze enorm teleurgesteld zijn. Dit is een belangrijk probleem, want hierdoor verliezen ze hun veerkracht. Het vermogen snel van een fout of mislukking te herstellen is cruciaal voor je eigenwaarde en innerlijke tevredenheid. 
     
  7. Je hebt plezier in het falen van anderen
    Perfectionisten vinden soms voldoening in het feit dat anderen dezelfde frustraties hebben als zij. Al duren dergelijke momenten van opluchting meestal niet erg lang. Het onbewuste maakt namelijk geen verschil tussen hoe je over de ander denkt en over jezelf, waardoor negativiteit altijd terugslaat op jezelf. Negatief denken is altijd ondermijnend, of het nu op de ander of op jezelf betrekking heeft.
     
  8. Je vreest voortdurend afwijzing
    Perfectionisten hebben de goedkeuring van anderen nodig om zich succesvol te voelen. Die mentaliteit maakt hen kwetsbaar voor afwijzing. Dat kan heel ver gaan, want perfectionisten zijn bang van allerlei zaken, zoals om opslag vragen of hun eigen passies nastreven. Liever doen ze iets wat hen de goedkeuring van anderen oplevert. Daardoor zijn ze vaak minder creatief en wordt hun progressie als persoon vertraagd.

Wil jij je perfectionisme ombuigen naar optimalisme? Met een transformatief Conflict & Lifecoachingtraject help ik jou snel en gemakkelijk de gevaren van perfectionisme voor eens en altijd af te wenden.   

 

Gerelateerde artikelen

Blog: Re-integreren na burn-out? Lees hoe het Lisa Perfectionista vergaat!

 

btn_e-zine