Blog van een conflictbegeleider

Jezelf bevrijden van stress en shitgevoelens? Begin hier.

 Luoghi d’Esperienza, Mauro Staccioli
Luoghi d’Esperienza, Mauro Staccioli
19-05-2021 21:57

Vanochtend had ik een coachee die het verschrikkelijk zwaar had. Hoewel ze binnenkwam met een loopbaanvraag werd al snel duidelijk dat het haar eigenlijk om iets heel anders ging dan de kwestie of ze wel of niet op de juiste plek zat. De vraag die haar in werkelijkheid al jaren kwelde was: wie ben ik eigenlijk? Ik wil mezelf zo graag accepteren, maar hoe kan ik dat doen als ik geen idee heb wie ik ben?! Een prachtige vraag, die mij aanzette tot het schrijven van dit blog. Ook al vanwege deze strofe uit een gedicht van Hafiz, die me aan het eind van ons gesprek te binnen schoot:

 

‘The place where you are right now,
God circled on the map for you.’

 

Draai het eens om. Bovenstaande zin raakte een diepe snaar bij mijn coachee. Begrijpelijk, want hoe fijn is het om te horen dat je ook gewoon mag stoppen met vechten. Want wie zegt dat wat je nu als negatief ervaart niet precies is wat je nodig hebt om nieuwe keuzes te maken? Wie zegt dat wat nu negatief voelt, straks niet positief kan uitpakken? Veel positieve dingen pakken immers ook negatief uit, dus why not the other way around? Mijn coachee reageerde hierop met dat ze nooit bedacht zou hebben dat er ook iets goeds uit de haar belemmerende omstandigheden kon komen, maar dat ze daar nu wel op hoopte! Een veelbelovende start van het traject. J


Erken je pijn. Het laatste wat we willen is pijn, maar pijn is absoluut een grote leraar, dat kunnen we eigenlijk niet vaak genoeg horen. Je leert er zoveel meer door en sneller van dan van voorspoedige omstandigheden. Tenminste, als je je er voor open stelt. Dan blijkt dat juist je negatieve ervaringen je in het nu brengen en je doen zien waar het je ècht om gaat, Dat juist deze je in verbinding brengen met jezelf en de ander, en je helpen je oude wonden te helen… Als je echt wil groeien en profiteren van de lessen die het leven je te bieden heeft, hoef je je alleen maar open te stellen voor waar het pijn doet. Hoe mooi kan het leven in elkaar zitten?

 

Paradoxaal maar waar. Je verzetten tegen pijn is een volstrekt natuurlijke en dus begrijpelijke reactie, maar de vraag is: is het slim? Verzet tegen zowel fysieke als psychische pijnparadox maakt je slechts emotioneler en harder en zorgt er alleen maar voor dat de pijn erger wordt en langer duurt! Terwijl je openstellen voor je pijn, en er op een goede manier voor zorgen, je zachter, eerlijker en wijzer maakt. Ja, zelfs gelukkiger! Het klinkt paradoxaal maar toch is dit echt hoe het werkt. Lang voordat er zoiets bestond als psychotherapie en coaching stelden verlichte denkers uit het verleden (waaronder de Boeddha) het al zo: pijn is een feit van het leven; eronder lijden een keuze. Waar het om draait is hoe je om gaat met de feiten. 

 

De praktijk. Vanmiddag, na het coachinggesprek, had ik een akkefietje met een buurvrouw. Sinds ik serieus een punt maakte van haar rommel op de gang deelt ze al maanden steeds kleine, vervelende prikjes uit. Vandaag had ik weer zo’n prikje te verduren, zo’n dingetje dat nergens over gaat, en waar ik vroeger wijselijk overheen gestapt zou zijn, maar nu niet meer dus. (Omdat wijselijk gedrag niet hetzelfde is als wijsheid, en relaties juist saboteert in plaats van spaart.) Hierdoor kon ik zelf ook weer even voelen hoe goed het doet de aanwezigheid van een  conflict in mezelf bewust te erkennen en mezelf toe te staan te voelen wat ik voelde. Om van daaruit verbinding te kunnen maken met wat blijkbaar belangrijk voor me is, en daar voor op te komen. Ik voelde gelijk alle spanning van me afglijden. 

 

10931335_656016167841445_5530984859728729144_n (2016_01_30 19_46_52 UTC)Pijn als vriend en leraar. Net als bij iedereen is ook mijn natuurlijke neiging pijn weg te duwen en er zo snel mogelijk aan voorbij te willen. Maar door dit niet te doen, kan pijn een vriend en leraar worden. Pijn kan je helpen voor jezelf op te komen en weer verbinding te maken. Waarmee je je leven vorm geeft in plaats van willoos slachtoffer te zijn. Als jij ook wil leren de dingen eens vanuit een andere kant te bekijken en conflict en pijn als hulpmiddel voor jouw groei te gebruiken dan ben je van harte welkom bij mij.  

 

AleXandra

 

Gerelateerde artikelen

Grenzen stellen en de moederwond, nov 2020

 

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  TanX

Grenzen stellen en de moederwond

R. de Pauw, Kind troost moeder, ongedateerd
R. de Pauw, Kind troost moeder, ongedateerd
30-11-2020 18:25

 

Het grenzen aangeven is lang niet altijd het probleem; wel ze te voelen! Daar schort het bij veel vrouwen nogal eens aan. Een van de manieren om daar meer grip op te krijgen is het helen van de moederwond. Want die zit maar al te vaak onder dit probleem verborgen. Een moederwond maakt dat veel vrouwen machteloos over hun grenzen (laten) gaan en geen ‘ja!’ kunnen zeggen tegen de krachtige vrouw die ze diep van binnen wel zijn.

 

Wat is een moederwond?
De moederwond is de wond in het hart van een dochter, bewust dan wel onbewust veroorzaakt door haar moeder. Als gevolg van de dynamiek tussen hen. Moeders die verwonden zijn zelf ook altijd verwonde dochters. Moederwonden worden van generatie op generatie doorgegeven, totdat er een dochter is die de moed en het inzicht heeft haar moederwond te helen. Het helen van de wond is een pijnlijke klus, maar lang niet zo pijnlijk als door blijven gaan in de overlevingsmodus, en de wond aan je kinderen doorgeven. Want in dat geval zul je je waarschijnlijk nog een keer verwonden, en wel aan je kinderen, want de gevolgen van onbewust gedrag richting je kinderen komen doorgaans als een boemerang bij je terug.  

 

De pijn van het vrouw-zijn
Belangrijk om je te realiseren is dat de moederwond niet per se van een persoonlijk trauma getuigt, maar deels ook een collectief trauma is. Ik heb het dan over de ingeademde pijn van het vrouw-zijn in met name traditionele omgevingen, waarin vrouwen verondersteld (of misschien zelfs gedwongen) worden een ondergeschikte rol spelen. En dus geconditioneerd zijn zichzelf als ‘minder dan’ en ‘niet waardig’ te zien. Dit minderwaardigheidsgevoel is doorgegeven door talloze generaties van vrouwen en is daardoor diep geïnternaliseerd in de psyche van ontzaglijk veel vrouwen. Die dus allemaal moeite hebben met het aangeven van o.a. hun grenzen en behoeften...

 

Onbedwingbaar verlangen naar bevestiging
Het is niet altijd gemakkelijk om je uit de moederwond te bewegen. Vooral als je persoonlijk erg gekwetst bent op dit vlak. Dat kan een diepe poel van verdriet in je veroorzaken, die je vertraagt en blokkeert in het realiseren van je eigen doelen en dromen. Ook al omdat veel vrouwen met een moederwond grote blokkades op het manifesteren van liefde en/of succes ervaren. En als dit hun wél lukt, hebben ze vaak ergens het idee dat het niet loyaal is om in hun kracht te staan. Dat ze daarmee niet loyaal aan hun moeder zijn. Omdat die hen geleerd heeft zich gedeisd te houden en niet af te wijken. En dus riskeren ze met hun (eventuele) succes misschien wel haar liefde en goedkeuren, wat het allerlaatste is wat een dochter met een moederwond wil!

 

Een gegeven is dat juist vrouwen met een moederwond (onbewust) heel lang een onbedwingbaar en onstilbaar verlangen naar bevestiging en waardering van hun moeder houden. Simpelweg omdat ze die in hun jeugd, toen ze daarin  nog superafhankelijk van hun moeder waren, zo zeer ontbeerden....

 

In de val van de loyaliteit
Loyaliteit is hele mooie eigenschap, die echter kwalijk kan uitpakken. Want vanuit het diepe verlangen hun moeder te behagen kiezen veel dochters er dus voor om uit angst voor afwijzing en conflict, hun eigen licht dan maar te dimmen. Bang als ze zijn om zich middels hun zelfverwerkelijking het verdriet of de woede van hun moeder over het opgeven van delen van haarzelf op de hals te halen, want dat kunnen ze niet aan. Omdat ze niet in hun kracht staan. En ze staan niet in hun kracht, omdat ze heel diep van binnen gehinderd worden door de vraag: ‘Ben ik eigenlijk wel iemand om van te houden?’ Wat natuurlijk super ondermijnend voor al je andere relaties is, en met name de intieme…

 

Jezus, wat zijn dat voor moeders?!
Misschien voel je kwaadheid in je opborrelen als je dit leest. Want wat zijn dat voor vreselijke moeders die hun kinderen hun liefde onthouden?! En ja, je hebt recht op je boosheid hoor, maar nogmaals: die moeders zijn zelf ook slachtoffers. Onbewuste slachtoffers, die onbewust daders zijn geworden.

 

Hun ‘daderprofiel’ ziet er trouwens in grove lijnen zo uit: 

  • Sommigen zijn aanvallend naar hun kind en bekritiseren, vernederen en verachten haar. Dochterlief kan het met geen mogelijkheid goed doen, wat zelfhaat genereert bij het kind; 
  • Anderen zijn fysiek en/of emotioneel afwezig voor hun dochter, waardoor het kind niet gezien is in haar behoeften en het gevoel heeft aan haar lot te zijn overgelaten. Ook dit slaat een diepe wond. Soms was die afwezigheid echter niet intentioneel, bijvoorbeeld als er een zusje of broertje was die veel aandacht nodig had, of als moeder ziek was, of moest werken voor de kost. Een niet-intentionele moederwond kan als gevolg van de gigantische loyaliteit van kinderen naar hun moeder toe heel lang onbewust en dus onbehandeld blijven. Wat toch nodig is, want een wond is nu eenmaal wond, en die heeft gevolgen voor de gewoontes en het gedrag van het kind: loyaliteit doet daar niks aan af!
  • En dan zijn er nog de moeders die hun dochter teveel overheersen met hun wil. En haar constant lopen te vertellen hoe ze moet leven en denken. En wat goed is en wat niet. Waardoor het kind geen ruimte ervaart en het gevoel heeft dat haar wil er totaal niet toe doet. Ook heel vervelend.

In al deze gevallen geldt: voel je behoeften en grenzen maar eens, als die er nooit of nauwelijks toe deden toen je nog een kind was…

 

Hoe weet je nou of de moederwond ook bij jou speelt en heling behoeft?
De moederwond is er natuurlijk in alle soorten en maten. Maar je herkent de wond aan de volgende (sterke) neigingen:

  • Jezelf vergelijken: heel onzeker zijn over wie je bent en het gevoel hebben niet (goed) genoeg te zijn. Je vergelijkt jezelf met anderen en bent vaak besluiteloos.
  • Jezelf schamen: als je heel vaak denkt dat er iets mis is met je, of dat je gefaald hebt. Je vind jezelf maar eng en denkt dat je mensen afschrikt. En dus heb je de neiging jezelf te willen veranderen voor anderen.
  • Niet voor jezelf opkomen: als je je grenzen en behoeften slecht voelt en aangeeft en je heel gemakkelijk laat beïnvloeden. Vaak tolereer je ook véél te lang dat anderen je slecht behandelen.
  • Jezelf ontkrachten: als je jezelf iedere keer maar verontschuldigt en kleiner maakt dan je bent. (Wat een manier is om liefde te krijgen.) Wat kan uitmonden in veel moeite hebben met volwassen worden en een stabiel en zelfstandig leven opbouwen.
  • Jezelf gigantisch wegcijferen: als je denkt geen andere keus te hebben dan jezelf weg te cijferen, terwijl je dat niet echt wil. Een hele bekende is de emotionele en soms ook fysieke zorg voor een familielid op je nemen, niet zozeer uit liefde maar uit verplichting. Omdat iemand het moet het doen, en dat ben jij dan maar. Wat een snoeiharde manier van zelfontkrachting kan zijn.
  • Je schuldig voelen: als je heel vaak het gevoel hebt iets of iemand te kort te doen. Dit constante je schuldig voelen kan devastating zijn! Net als trouwens die eeuwige zelfkritiek. Nee, vrouwen met een moederwond zijn niet gauw tevreden met zichzelf. En ook niet met anderen trouwens...  
  • Jaloers zijn: als je regelmatig competitie met andere vrouwen voelt, vooral op momenten dat je minder goed in je vel zit. Je probeert het wel weg te stoppen, maar het komt er toch uit. Bijvoorbeeld via overdreven star, of dominant gedrag. 
  • Jezelf saboteren: als je sterk de neiging hebt je aandacht te richten op dingen te richten die niet goed zijn, of mis kunnen gaan. Daarmee saboteer je je eigen geluk. Want het gevolg hiervan is veelal uitstelgedrag, omdat succes je eigenlijk beangstigt…

Hoe verder?

Dit was een heel verhaal, dat jou misschien de ogen heeft geopend. Ik hoop dat je begrijpt dat het erg veel nut heeft de moederwond te helen. Mocht jij hulp kunnen gebruiken bij het voelen en aangeven van je grenzen en behoeften, dan is het transformatieve conflict- & lifecoaching misschien iets voor je. Want je hoeft daar echt niet per se jarenlang voor in therapie. Voel je hartstikke vrij, maar weet dat je welkom bij me bent. 

 

AleXandra van Smoorenburg

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!